Nærmere deg, min Gud

Mykje har skjedd i det sista, kanskje mest inne i hovudet mitt. Dei siste vekene har vore lange, kjeisame, og til tider litt vonde. Men dei har fått meg til å tenkja meir på Gud. Dei har fått meg til å innse at eg er avhengig av Han. Eg veit ikkje ein gong om eg ville vore i livet i dag, uten Han. Og likevel gløymer eg ofte å bruke tid med Han. Han som elskar meg høgare enn alle andre. Han som gav sin son for meg. Og endå ein gong blir eg minna på at det er når eg er med Han eg er lukkelegast. Det er då livet kjennest verdt å leva. Så bønen min i dag, er: Dra meg nærare deg, Gud!

Nærmere deg, min Gud, nærmere deg
om det et kors enn er, som løfter meg!
Synes meg veien trang, er det dog all min sang:
Nærmere deg, min Gud, nærmere deg!

Vandrer jeg viden om, solen går ned
mørkt blir det, kun en sten, å hvile ved
I nattens dyp til meg, finner du, Gud, din vei.
Nærmere deg, min Gud, nærmere deg.

Stigen jeg skuer reist, mot himlen opp.
Englene ferdes der, til høyest topp.
Nåde er all din vei, oppad den fører meg,
nærmere deg, min Gud, nærmere deg.

Derfor med våkent sinn, fullt av din pris,
bygger et Betel jeg, på Jakobs vis.
Alter blir stenen meg, pilgrimen takker deg:
Nærmere deg, min Gud, nærmere deg.

Evige Gud til deg, lengter min sjel.
Herre, du alltid er, min lodd og del.
Tung eller lett min gang, alltid det blir min sang:
Nærmere deg, min Gud, nærmere deg.
Sarah Adams

diverse

Etter ei kjeisam og lang veke der lesing til eksamen sto i fokus, dro eg ut til Rødland med ledergjengen i Betel TenKlubb - BTK. Og me hadde ei flott helg! Mykje regn, litt morgontrim utpå laurdag ettermiddag, lasagne, ligretto og spagettitårn-bygging var nokre av ingrediensane desse fine dagane. Og ikkje minst - lovsong og prating om menighet. Om korleis menigheten ikkje er huset, men folka. For meg er Betel heimen min. Folka der er familien min.

Som sagt har eg hatt ei lang og kjeisam veke. Når ein sit åleine og les, ser på film eller på tv, så blir livet fort kjeisamt. Når venene mine i tillegg er opptatt med praksis eller andre ting, blir det fort endå verre. Til og med Gud kjentes langt borte. Eg droppa å lesa i "Bokji", tenkte at det var ikkje så viktig og at eg hadde andre, kjekkare ting å gjer. Som å se på tv. For det er jo så oppbyggande og energigivande. Nei.
Heldigvis har eg ei bibelgruppe, der vi kvar veke les eit stykke i Bibelen. Til torsdag var det 2.Petersbrev. Så torsdags ettermiddag satte eg meg til slutt ned og byrja å lesa. Og så godt det var! Så herleg forfriskande. Guds Ord er veien, sanninga og Livet.
Og etter ei fin bibelgruppe, var det altså tenklubb og helgetur. Og helga blei flott avslutta med eit møte i Betel, der Sverre Langeland tala, om Ordet Åleine.

I opphavet skapte Gud himmelen og jorda. Jorda var aud og tom, og mørker låg over havdjupet. Men Guds Ande sveiv over vatnet. Då sa Gud: «Det verte ljos!» Så vart det ljos.
I byrjinga var ordet, og ordet var hjå Gud, og ordet var Gud.
Sjå, Guds bustad er hos menneska. Han skal bu hos dei, og dei skal vera hans folk, og Gud sjølv skal vera hos dei. Han skal vera deira Gud.
Han som vitnar om dette, seier: «Ja, eg kjem snart.» Amen. Kom, Herre Jesus! Herren Jesu nåde vere med alle!

PS: Angåande eksamen, så gjekk det strykande! Eller, kanskje ikkje, det vart vel meir midt på treet, men eg reknar med at eg i alle fall står. Og det er jo bra.

Det største mysterium

Las tilfeldigvis eit dikt av Andrè Bjerke i dag, og det er jo rett og slett fantastisk bra! Så difor må det delast.

Det største mysterium

Det største mysterium er ikke mer

enn det: at en ørliten kropp

er våknet til jorden: Den nyfødte ser!

To luker i Himlen går opp

Selv femtrinnsraketter og kjernefysikk

blir puslingers puslespill

Når den nyfødte med et eneste blikk

beviser at Gud er til
Andrè Bjerke

Kor enkelt, og kor sant!
Dei siste vekene har eg studert anatomi (eksamen om under to veker!) og eg må seie at det største provet eg har på at Gud fins, må vere skapningen sjølv, mennesket, kroppen. Tenk så fantastisk kroppen vår er - kor perfekt alt stemmer saman. Eg klarar ikkje å tru at det berre er tilfeldig - eg har ikkje sterk nok tru til det.
Eg trur det står ein mesterhjerne bak dette mesterverket.

For me er Hans mesterverk, skapte i Kristus Jesus...

Ef.2.10

Heim, kjære heim

Eg har nett vore ei helg i Oslo, og treft gamle, kjære vener. Og sjølv om det har vore ei fantastisk helg der eg har fått oppdateringar på kva som skjer i Oslo, og fått fortalt om alt som skjer i mitt liv, er det veldig godt å vere heime att. Ein av tingene eg fant ut i Oslo, er at det verkeleg er her på Frekhaug eg høyrer til. Det same kjende eg når eg var i Haugesund tidlegare ei helg. Og det er utruleg godt å vite at ein er på riktig stad. På rett stad, til rett tid, med rett motiv. Tenk kor fantastisk det er. Kjensla av at her høyrer eg til. Her er min heim. Både den åndelege og den fysiske.

Det er mange som ikkje skjønar at eg vil bu så langt ute, så langt frå skule, frå byen, osv. Nokon har hinta til at det må vere ein gut her ute om eg flytta for, men trass det førreinnlegget mitt var det ikkje difor eg flytta ut hit. Det er berre ein bonus. Eg bur her på Frekhaug fordi eg trivst her. Fordi eg kjenner meg heime her, i Betel, og på staden generelt. Eg skal ikkje lata som om det berre er lett å bu så langt ute, med så få ungdommar på min alder rundt omkring osv. Men Gud er med meg. Timane på bussen er timar då eg får tenkja og be, og då Gud får tala til meg.

For ei stund tilbake vart eg minna på bibelversa i Jes.43.18-19:
Tenk ikkje på det som hende før, gjev ikkje akt på det som ein gong var!
Sjå, eg skapar noko nytt. No gror det fram. Merkar de det ikkje?
Ja, eg legg veg i øydemarka, og stigar i den aude hei.

Det er ord som talar rett til meg. Om at det er Gud som har lagt min veg ut her, i staden for inn i byen. Og han lovar at det skal gro fram nye ting, det skal ikkje vera som førre gang eg budde her. Faktisk treng eg ikkje tenka på det som hende då. Gud skapar noko nytt! I mitt liv, og på Frekhaug. Tenk at eg får vera del av Guds plan her ute. Eg synest det er fantastisk. Og då tålar eg å reisa langt for å treffa vener og for å gå på skule. Gud har lagt min veg ut her, og eg vil følgja i Hans fotefar. Det er her eg finn freden Hans. Det er her eg kjenner Han vil at eg skal vera. Det er her eg vil tjena Herren.

Som ei som haldt eit seminar i Oslo sa:
Vi skulle bu i stillheita, der Gud er, og vitja travelheita,

ikkje motsatt.

Takk Gud, at eg får lov til å bu der eg kjenner eg trivst best! Takk at får lov til å gå i dine fotefar!

Oppdateringar

Oi, no er det lenge sidan eg har skrive noko her.. Skal prøva å halda bloggen litt meir oppdatert i framtida. Det tydar jo eigentleg at dette innlegget må verta om alle forandringane som har funne stad i livet mitt. Her kjem ein liten oppdatering:

Eg har flytta tilbake til Frekhaug, verdas vakraste stad. Eller kanskje ikkje, men folka her er i alle fall nydelege.. Eg trivst utruleg godt saman med venene mine i Betel, sjølv om det til tider kan verta litt einsamt i min store, fine leiligheit. 64m2, heilt for meg sjølv. Det er jo eigentleg luksus.
Men ein god del av tida eg er på Frekhaug brukar eg altså i Betel, eller saman med vener derfrå. eg er med i ungdomslederteamet og planlegg det meste som skal skje, og eg er med som leiar i Betel TenKlubb. Så eg får jobba/ vera saman med mange flotte ungdommar og tenåringar. Og er har verdas beste ungdomsleiar: Linn. veit ikkje kva eg skulle gjort på Frekhaug utan henne. Ho har, saman med sin familie og mange andre tatt kjempe godt i mot meg når eg kom her heilt åleina og litt redd for framtida. Når eg er saman med henne forsvinn all redsle som måtte vera der elles. Slike vener er ikkje berre gode, men livsviktige, i alle fall for meg.

Men så har du det som alle som er kjend geografisk i Hordaland spør om - kvifor bur du der ute, når du går på skule i byen? er ikkje det litt langt å pendle? Og jo, det er litt lant, 1 time med buss kvar vei. Men det er verdt det! Inne i byen finn du ikkje det miljøet som er her ute. Så eg kan med dette roa ned alle som er bekymra for meg med at eg stortrivst på Frekhaug..

Av andre forandringar er eg altså blitt student - sjukepleiar. Og det er kjekt, sjøl om det er mykje å lesa, mykje ansvar og mykje stress. Men eg trur det skal gå bra. Viss ikkje får eg finna meg eit anna yrke ;)

Alt i alt er livet mitt bra. Sist innlegg skreiv eg om sakn og kjærleik, om at eg sakna venene mine i Oslo, og på Frekhaug. No saknar eg naturlegvis venene i Haugesund og Oslo. Og det er sånn det skal vere. Viss eg ikkje hadde vener andre plasser enn akkurat der eg er, ville eg jo ikkje ha nokon å vitja.. Men no har eg vener både her og der, og eg ser fram til å vitja dei, til å sjå dei att. Det viktige er, som eg skreiv sist, at Jesus er her som eg er. Eg er aldri åleine.
Og Takk Gud for det!

Savn og Kjærleik

No er eg heima i Haugesund att.
FBO er slutt, og eg er flytta frå Oslo. Merkelig at det skulle blli så vanskelig å flytta frå den byen eg aldri heilt likte.. Som sagt: Eg er ikkje, og vil aldri bli, ei storbyjente.. Men det handlar nok meir om at det var vanskeleg å flytta frå alle dei fantastiske folka eg vart kjend med der.
Saknar alle oslo-venene mine.

Men så er det sjølvsagt godt å koma heim. Og alle har tatt veldig godt i mot meg. Kor godt å få ein klem frå dei eg ikkje har truffe på mange veker.. Eg har sakna dei og. Det verkar som om livet er fylt av savn og lengsel etter nokon eller noko. Eg vil nok i alle fall alltid sakna nokon. Når eg budde på Frekhaug sakna eg folk frå Haugesund. Når eg budde i Oslo sakna eg folk her og på Frekhaug. Og no saknar eg folk frå Frekhaug og Oslo. Og til høsten.. du skjønar teikninga??

Men livet er òg fylt av kjærleik, venleik og lidenskap. Og du kan ikkje ha det i livet uten og å ha savn. Korleis vita kva kjærleik er, utan å vita kva det er å ikkje ha den du elskar hos deg?

Det er godt å vita at Jesus er med meg kvar eg enn flyttar, og samstundes kunne lengta etter å sjå Han som Han er. Kjærleik og savn i godt samspill.

Og dessutan: med fjesbok, mobil og tog er det jo ikkje noko problem å halda kontakten sjølv om avstandane er store reint geografisk.. Tenk om me hadde levt for 200 år sidan! Me er heldige. Takk til Gud!

Filippinene, påsken +++

Filippinene var fantastisk! Eg storkoste meg, i alle fall mesteparten av tida.. Eg haldt vitnesbyrd to gonger, og i forkant og etterkant av dei var eg kanskje ikkje heilt på topp. Men det gjekk kjempebra! Elles hadde me skulebesøk, møte i "Sea & Sun Christian Church", fellesmøte for alle kristne på heile Camiguin (det var mellom 700 og 1000 på møtet), ungdomsmøte o.l. Me køyrde drama, rap, dans, vitnesbyrd og tale alle stadane.. Og eg vitna altså, fyrst på eit møte i kyrkja, og så på fellesmøte. Dessutan var eg med i drama, sjølvsagt. Me gjekk på husbesøk to dagar og, til folk i kyrkjelyden. Snakka litt med dei, velsigna dei, osv. Det var sterkt å sjå korleis dei budde, men likevel tok imot oss med glede og helst ville ha heile klassen inn. Det gjekk ikkje i alle husa, men i dei fleste var alle med inn. Det var mange som ville ha forbønn for helsa, men få økonomiske ting vart nemnt. På møtene og bad me mykje om helbreding, særleg på fellesmøte. Eg bad for to med kreft/svulst, og to andre med andre plager. Sånne ting som er vanskelege å seie om vart helbreda eller ikkje. Men det har lært meg å gå i tru. Eg trur at Gud ser til dei, at Han legar dei, sjølv om eg ikkje er der og får sjå resultatet av bønene. Elles i kyrkja bad me mykje om åndsdåp, og det var mange somv art fylt opp av Den Heilage Ande. Tungetalen fløyt to av kveldane. Møtene i kyrkja var generelt prega av sterkt Gudsnærvær, og lovsongen var fantastisk. Snakk om menneske som gjev alt! Sjølv om me ikkje skjøna orda i alle songane kjende me anden. Kjempesterkt!

Elles må det jo også nemnast at Camiguin Island er ei nydeleg øy. Det er ei vulkanøy med berre 7 vulkanar (!), heldigvis var berre 2 av dei i livet, og dei sov. "Hush, you'll wake the vulcan!" var ein setning nokre i klassen fekk høyra når dei bråka litt for mykje.. Det skjedde heldigvis ikkje. Men det var mykje anna fint å sjå på, Katibawasan Fall, ein 80m lang foss, der me bada. Aldeles nydeleg.

White Island, ei sandøy på eit

korallrev litt uti havet var og flott.

Varme og kalde kjelder finst på øya, og elles er ho sjølvsagt full av palmar o

g andre ekotiske ting. Ho vert kalla "Paradise Island" og det er ikkje overdrive..

Og på bildet over kan du jo sjå nokre av alle dei

vakre, "gwapa" menneskene me trefte. Jentene som arbeidde i "Sea & Sun Ministries" var

utruleg kjekke, smilande, og gjorde alt for at me skulle ha det best mogleg. Og kveldane i Cafe Dafi, der dei serverte oss var kjempekjekke. Og best var det sjølvsagt når me inviterte med oss inn nokon av dei lokale folka og spanderte på dei. Så kosleg å sitja å snakka med dei..

Det var trist å reisa frå Camiguin Island og alt det som skjedde der, men det var godt å koma heim og. Og me kom jo heim til påskeferie, så då sto Haugesund og Frekhaug for tur. Så kjekt å treffa alle venene mine att.. Karina, Robert, Mette, Lisa, Linn, og resten av gjengen. Begge plassar. Mamma og Pappa, og Tonje, var forsåvidt på ferie sjølv, så dei fekk eg ikkje treft. Og det var jo litt kjipt, men eg treff dei vel snart nok likevel..

Men no er påsken og godt over, og skulen har byrja att. Og det er berre 11 veker att på FBO, så flyttar eg tilbake til Haugesund.. Og når august kjem flyttar eg til Frekhaug. Viss eg finn ein stad å bu. Men det går nok greit. Både gler og gruar meg. Men gler meg mest, sjølv om det vert trist å dra frå klassen her. Jaujau.. Eg skal i alle fall få mest mogleg ut av dei vekene eg har att her.. =)