Kongen kom til Jord!

Eg vil ønskja alle ei velsigna julehøgtid,
og vel å gjere det med eit juledikt eg skreiv i fjor:

Kongen kom til jord

Kongen kom til jord
I Betlehem, i julenatt
Han føddest i ein stall
Vår alle største skatt

Kongen kom som barn
Så liten og svak og sårbar
Avhengig av andre
Han som Gudeson var

Kongen kom oss nær
Han blei som ein av alle oss
Møtte oss der me var
Og døydde på ein kross

Kongen kom til jord
Eit barn og ein son er oss gitt
Herredømet er Hans
Guds rike er blitt ditt

(c) Stine Hølleland

Juleferie!

No har eg endelig fått juleferie. Har fått svar på alle oppgåver unntatt ei, og så langt ser det ut til at eg kjem til å stå. Så då slepp eg å uroa meg for det i ferien.

I går hadde me juleavslutning på Ablaze, ungdømsmøtet til Betel. God mat (les: grøt), fine klede (og gutar i dress er jo alltid kjekt), god underholdning og julesongar. Me hadde det veldig kjekt. I alle fall hadde eg det. Særleg bra var kanskje damenes og herrenes tale. Takk til Helene og Morgan. Me jenter fekk blant anna høyra at det finnes dyktige kvinner - det står til og med i bibelen (Ords. 31.29). Og at me er fine, både med vanlige klede, og når me er festpynta. Alltid kjekt å høyra slike ting =) Ein anna ting som må nemnast er Tore's hotte sjekketips for 2009. Nr.5 var spesielt god, skjønt kanskje litt vel rett på: "Fine sko. Skal vi gifte oss?" Sjølsikkerheita til den som bruker den linja er det i alle fall ikkje noko gale med...

No er eg heime i Haugesund, og skal på julebord med Connection Haugesund snart. Gler meg veldig til å treffa alle mine kjekke Haugesundsvener att. Og det skadar ikkje med endå ein kveld med gutar i dress.. =) Elles høyrer de vel frå meg att snart, men i mellomtida: God jul!

Denne veka har vore spesiell. Fyrst dreiv eg å leste masse til ein praktisk test eg hadde på onsdag, som eg må bestå før drar ut i praksis. Og det gjekk heldigvis heilt greit. Så fekk eg ein skikkeleg julemiddag oppe på øvre moldekleiv: Pinnekjøtt. Deilig å ha ein reservefamilie. :)

Men det er ikkje det som har opptatt tankane dei siste dagane. Eg fekk høyra noko om ein person her ein dag, som eg aldri hadde trudd. Det på ein måte forandra heile mitt syn på denne personen. Alt eg har tenkt, må revurderas. Heldigvis til det positive. Men det har fått meg til å tenkja at alt ikkje alltid er som det ser ut. Folk er ikkje som det ser ut. Og at me ikkje bør døma folk, dei kan ha grunnar for å gjera det dei gjer, som me ikkje ser.

Det siste eg vil sei, er at eg har lært at Gud er god. Han veit alt og kjenner alle. Men hadde eg fått vita det eg no veit for eit halt år sidan, hadde eg kanskje reagert annleis på det enn det eg gjer no. Så hans plan er best. Og om Han seier at eg må ha tålmod, vente litt til, så er det det beste. Gud er god.

tilgjeving

Det er på tide med ein litt personleg blogg. Eg meiner, viss de skal få eit innblikk i korleis livet mitt er, så må det av og til verta personleg. Reknar med at de taklar det???

Denne hausten har det vore mange, og til dels store og litt vanskelege tankar som har surra oppe i mitt hovud. I kveld vil eg skriva om dei som handlar om å tilgje. Kan jo berre nemne at grunnen til at desse tankane har kome opp, nok er at eg tilbake på ein stad der eg har mykje fortid, og ikkje all er god. Som ein del av den "ukule" gjengen på ungdomsskulen vart eg såra av fleire. Bevisst eller ubevisst frå deira side, men det spear eigentleg ikkje så stor rolle. Når eg flytta tilbake var eg klår over at eg kom til å måtte tilgje nokre personar, skulle eg klara å bli vener med dei att. Og det gjekk for så vidt greitt. Heilt til eg møtte på personar eg inst inne hadde håpa hadde flytta herfrå, så eg sleppte å møta dei att. Plutseleg måtte eg omgås personar eg inst inne ikkje ønskja å tilgje.. Litt verre å koma over den, men det går seg til. Eg har vel eigentleg tilgjeve den personen eg tenkjer på. Eg har berre ikkje noko ønskje om å bli vener med dette mennesket.

Det verkelege probemet, som har gjort dette til ei lang, lang tankjerekke, er at eg plutseleg skjøna at eg også måtte tilgje meg sjølv! Og det er vanskeleg. Sjukt vanskeleg. Andre kan på ein måte unnskyldast. For meg sjølv har eg inga unnskyldning. Eg veit at det eg gjorde, det gjorde eg med vilje. Og eg visste at det ville gjera vondt. Eg fortener ikkje tilgjeving. Eg fortener ikkje kjærleik og nåde.

Likevel veit eg at eg må tilgje meg sjølv òg. Gud har tilgjeve meg. Han har nåde nok for meg. Han lot Jesus ta straffa mi. Vil eg prøve å ta opp konkurransen med Jesus? Ta straffa som Gud gav han? Nei. Men det er eg som fortener den. Vanskeleg. Heldigvis vil Jesus hjelpa meg med dette. Eg treng ikkje gå gjennom det åleine. Dessutan har eg min Betel-familie. Trur meir og meir at grunnen til at Gud drog meg attende hit, er at eg treng Betel akkurat no, meir enn at Betel treng meg.

Oppfordringa eg vil gje til alle: Ta eit oppgjør med deg sjølv! Har du skuldkjensle for noko du har gjort mot dykk sjølv eller mot andre? Tilgje deg sjølv! Bekjenn syndene dine, og be om tilgjeving. Gud kan ikkje verka heilt i deg, før du gjev han denne biten òg. Og viss du held tilbake, vert faktisk Gud lei seg. Han straffa faktisk sonen sin for at du skulle sleppa denne straffa, og så vel du likevel og straffa deg sjølv? Då døydde Jesus forgjeves. Vil du det?

Eg seier ikkje at dette er lett. Eg slit framleis med det, og er på inga måte i land. For meg er dette ein prosess som eg ikkje veit kor lang tid vil ta. Men eg har i alle fall byrja! Og Gud vil hjelpa meg å fullføra han. Og Han vil hjelpa deg.. Viss du berre lèt han gjera det...

Sjuklingens liv dei siste dagane...

Eg er sjuk. Tippar at eg har minst 39 i feber. Eg har ligget på sofaen meir eller mindre heile dagen. Med nokre små turar inn på badet innimellom, etterfølgt av massiv hoste. Eg har masse klede på meg, og i tillegg teppe og ei sommardyne. Og likevel får eg feberfrysningar. Men det verste er moglegvis at eg er åleine. Det er så utruleg kjedelig. Ingen som kan dulla med meg. Eg ringte mamma, og ho sa at eg kunne jo koma heim i helga, viss eg framleis er sjuk då, men eg håpar verkeleg eg er frisk til då. Men me får sjå.
Elles kjem ei listeoppdatering på kva som har skjedd i det siste:

• Eg har endeleg klart å få ferdig den ekstremt frustrerande oppgåva som eg har slitt med eit par veker. Og eg har fått levert den. No gjenstår det berre å be om at eg står.
• Me hadde ungdomshelg i Betel i helga: Fleire vart frelst, blant anna ein gut som har vore langt ute på kjøret, som kyrkjelyden har bedt for lenge no.
• Min fantastiske bror, med lovsongsteamet han spelar i, var her og deltok i helga. Det var veldig kjekt å treffa nokre vener frå Hgsd att.
• Ei lita nyfødt jente som har vore veldig sjuk og vart sendt til rikshospitalet i Oslo, legne synest det var veldig vanskelig, som me har bedt masse, masse for, er blitt frisk att! No er ho heime her på Frekhaug, og ho ler!
• Det har vore masse snø her i nokre dagar, men no er den vekk.
• Eg aka i snøen, oppe på Moldekleiv. Og eg såg sannsynlegvis utruleg elegant og fortryllande ut i kjeledressen eg låna av Harald.. ;)
• Gud har vist meg eit par ting frå fortida mi som eg må verta ferdig med. Trur eg er klar for å gå vidare no.
• Eg har funne ut at Jesus ikkje berre er vår bror, men vår brudgom! Vår elskar. Og han vil visa det. He wants to romance us.

Livet er trass alt godt. Sjølv om eg er sjuk. Men det hadde jo ikkje skada å verta frisk.Uansett, som eg skreiv i førre innlegg; mirakla skjer! No har me fått sett det i vår eige kyrkjelyd. Gud er God!

Småtanker

Det er to ting eg vil skrive litt om i dag.
Det første er at eg føler eg lever i eit vintereventyrland. Det er nesten som om eg forventar at ein frekk og freidig snømann som spør meg om eg er gift og tar ein dans med meg. Eller at det skal koma hest og kjerre rundt svingen. Eller a det skal koma ei gamal, krokete dame som sel julenek og vil ha gullhjarta mitt i betaling. Eller kanskje eg møter ein (eple)kjekk prins og to kameratar som skulker skolen.. For ikkje å nemne rødnisser som nisser det dei kan for å verta langluenissar. Det er verkeleg magisk ute for tida. For ei vestlandsjente som meg, som er vant med grått slaps og regn og vinteren, så er det magisk. Eller betre: Guddommelig.

Den andre tingen eg må få skriva, er at mirakler endå skjer. Nokre gonger er dei små, som når ei dame spurte om eg ville sitja på då eg gjekk langs vegen i dag. Sparte vel ein halvtimes frysing på det. Eller dei kan vere større, som når Gud fortel meg at Han elskar meg, sjølv om eg ikkje fortener det. Som når Han hjelper meg til å bli ferdig med fortida mi, og seier at han ikkje er interessert i den, men i framtida mi. Som når Han forandrar kursen vår.
Og dessutan: englar finnest! Eg er litt inspirert av det fantastiske tv-programmet Touched by an Angel i akkurat dette, men eg trur englar finnest i røyndomen og. Kanskje me ikkje ser dei så tydeleg her, men det tydar ikkje at dei ikkje er her. Eg trur dei passar på oss og hjelper oss. Guds tenarar. Kvifor skulle ikkje min Pappa sende ein av sine tenarar for å hjelpe meg? Eg meiner, Han er ikkje ein egoistisk Pappa, så kvifor skulle han ikkje late tenarane hjelpa borna sine òg?

Dagens tips: Sjå "Testify to Love" med Wynonna Judd på Youtube. Sterkt. http://www.youtube.com/watch?v=eWYn2k4IaPY

Gledesbodskap

Sit og tenkjer på ein samtale eg hadde i går, om korleis livet av og til kan vere litt tøft. Men at Gud ALLTID er med oss. Viss me kjenner oss åleine og einsame seier Han at Han alltid er med oss, inntil verdas ende (matt.28.20) og viss me er redde seier Han at me treng ikkje frykta, for Han er med oss (Jes.41.10). Tenkjer me at me ikkje er verd noko seier Han at me er dyrebare og høgt elska (Jes.43.4).

Så tenkte eg på kva Jesus sa at hans oppgåve her på jorda var. Me tenkjer ofte at Han kom for å frelsa oss, men Han kom jo for å gjere mykje meir enn det. La dette synkje inn, og tenk over kva det betyr for ditt liv:

Herrens Ande er over meg;
for Herren Gud har salva meg.
Han har sendt meg til å forkynna
ein gledebodskap for armingar,
til å lækja dei som har eit knust hjarta,
til å ropa ut fridom for fangar
og frigjering for dei bundne.
Eg skal ropa ut eit nådeår frå Herren,
ein dag med straff frå vår Gud.
Eg skal trøysta alle som syrgjer,
og gje dei syrgjande i Sion
hovudprydnad i staden for oske,
gledeolje i staden for syrgjeklede
og lovsong i staden for motløyse.
(Jes.61.1-3)

Eg trur Gud vil visa oss meir av dette i tida framover, på Ablaze-helga her i Betel, og ellers. Og eg gler meg til å sjå det. Både i mitt eige liv, og i alle de andre sitt liv. Ka me deg? Gler du deg?