Skuletur i morgon!

I morgon tidlig drar klassen vår (Filadelfia Bibelskule Oslo) til Filippinene! Eg gler meg utruleg mykje.. Og samstundes er det litt skummelt. Nei, det er feil ord... - utfordrande er betre. Spørsmålet er om eg klarar å takla alle utfordringane. Eg skal halda vitnesbyrd, vera med å leia klassen i bøn, og vera "partygirl" i dramastykket vårt. Det går dårleg, det. Har aldri vore ei festjenta, og då er det vanskeleg å spela kul på fest.. Men dei skjønar nok det me prøvar å formidla uansett om eg gjer ein litt dårleg jobb. Tross alt har eg ikkje hovudrolla. =)
Så har du sjølvsagt også kulturen, varmen, luftfuktigheita og alt det andre. Små ting som: Kjem eg til å lika maten der? og Vil mitt vitnesbryd bety noko for nokon der? er tankar som surrar i hovudet mitt konstant.
Men eg er klår! Og eg veit at Gud er med oss, med meg. Med Han kan eg klara alt. Heldigvis treng eg ikkje gå i eiga kraft, eg veit at Han vil gje meg av sin styrke. Og det er Han som skal virka i hjartene til folket der. Alt eg kan gjera, er eigentleg å la meg sjølv bli brukt av Han. Eg er kun ein reidskap i Meisterens hand.

(Bildet er frå vår juleavslutning - gler meg til å dra på tur med denne gjengen!)

Predikantkonferansen 2008

Som elev på Filadelfia Bibelskole Oslo får me æra av å vera med på Pinserørsla sin årlege predikantkonferanse. Og sidan eg er fødd og oppvaksen som pinsevenn synest eg det er utruleg gøy. Her kjem alle dei kjende pastorane og forkynnarane, og så midt i mellom dei sit eg. Spennande.
Og det som sjølvsagt er ekstra gøy, er når nokre av dei kjenner meg att frå eit eller anna. For eksempel kjende dei som var pastorpar i Haugesund når eg var lita meg att. Ove og Anne-Marit Arnoldsen. Ifølgje Anne-Marit er eg ein av "ungane frå Haugesund".. Sjølv om ho måtte erkjenne at eg hadde vakse litt sidan sist. Og Øyfrid Sofienlund, som var leirprest på den fyrste leiren der eg var leiar (les: kjøkkenhjelp) kjende meg att og me snakka nokre minuttar saman.
Men det som toppa alt var sjølvsagt dei 5 minuttane eg fekk snakka med "gamle" pastoren min, Øystein Valde frå Betel, Frekhaug. Det er lenge sidan eg har snakka med han no, fann eg ut. Og det vart berre prikken over i'en i dag. Sjølv om me hovudsakleg snakka om påsken og kva som skal skje i Betel då, så var det kjekt. Og eg fekk tilbod om å delta med noko. Då er eg nettopp komen heim frå skuleturen til Filippinene, så eg reknar med at eg kjem til å ha mykje å dela.. Men uavhengig av det, så gler eg meg grenselaust til å koma heim att te Frekhaug, sjølv om det berre er ei kort helg. Eg gler meg til å koma heim!

Noko anna som sjølvsagt må skrivast ned er at i testen "Hvem er du i Andeby" fekk eg:
Jeg ble: Bestemor Duck- Du ble Bestemor Duck! Du er en persom som altid setter andre framfor deg selv, og du liker å bake.
Bestemor Duck i seg sjølv er kanskje ikkje så stort, men skildringa av henne fekk meg til å lika det. Det er jo eigentleg ein draumeskildring. Og som ein i klassen kommenterte:
Du ER Bestemor Duck. Bare kulere. Fra nå av ER du Bestemor Duck.
TIl det kan ein jo nesten seie Halleluja.. (Som ein ekte bibelskuleelev.. =)

Livet går opp og ned...

Som ein god ven av meg pla seie når eg spurde korleis han hadde det: "Bob-bob, det går opp og ned veit du, Stine..." Og januar har verkeleg vore som ein berg og dal-bane. Vidare følgjer eit lite referat over månaden:

Fyrst hadde me to dagar med Halvard Hasseløy
= kjempekjekt.
Så var det ei veke med "bøn for Oslo",
= kjeisamt, mest fordi eg ikkje har så sterkt engasjement i Oslo
Kick-off i Haugesund, der mange blei frelst, helbreda og fylt av DHÅ, pluss at eg fekk treffe vener frå både Hgsd og Frekhaug att
= Fantastisk
2 veker i Oslo, med relativt bra undervisning, eindel jobb, og mange lange kveldar åleine i leilegheiten
= Slitsomt og einsamt

Og så kom helga som var. Eg slappa av, handla inn garn (heldt på å hekla lappeteppe no), las litt i nokre nye bøker, gjekk ein lang tur langs Bjørvika og bort til Aker Brygge, soaka ein halvtime, var på eit fantastisk møte med Egil Svartdahl og såg film med ein god ven etterpå. Og måndag snakka eg med bestevenninna mi... Eg føler at eg endeleg er klår for eit nytt halvår.


Men livet er framleis ikkje berre greit. Og kanskje er det slik det skal vere. Når eg snakkar med venene mine skjønar eg at det går opp og ned hos dei fleste. Ei venninne har nettopp blitt saman med ein kjempekjekk gut, medan ei anna har det vondt. Livet går opp og ned. Eller som eg las i ei bok - livet er som ei elv/kjelde, ho opplev forskjellige årstider, forskjellig vèr, av og til vert den nesten fullt opp av kvistar og blader, av og til tørkar den nesten til, men den fortset å renne. Og på ein måte er den alltid det same, men likevel er det aldri det same vannet som renn gjennom den. Det er intet nytt under sola, men likevel forandrar ting seg.


Jesus sa aldri at livet skulle vere lett. Det Han har sagt er at vil vere med oss gjennom ild og vann (Jes.55.8-9?). Me kan berre håpa at det i lengda vil vere fleire gode dagar enn vonde, og me kan be om t Gud gjer oss styrke til å tåla alt som hender oss.


Etter ein litt tøff månad er det dette eg har kome fram til. Dessutan er det viktig å hugsa på at når dagane er tøffe og einsame, kan ein liten telefon til ei god venninne gjere ting uendeleg mykje betre. Så ikkje undervurder venene dine. Eg vil iallfall ikkje undervurdera mine.. Glad i dykk!

litt av kvart

Fyrst av alt, så vil eg heim! Heim til ... =) Eg saknar folka der. Og eg er lei av Oslo. Følar eigentleg at eg ikkje passar inn her. Eg høyrer til på den andre sida av fjella. Eg er lei av alle husa, bygardane, gatene, bilane, trikkane, menneska, lyset og det ikkje så alt-for-bra veret.. At nokon orkar å bu her heile livet skjønar ikkje eg. Eit halvt år er meir enn nok for meg. Men eg må vere her eit halvt år til. 5 månadar for å ere nøyaktig. Og eg tel ned til den dagen då eg kan flytta heimatt...
Det andre er at eg er sliten, men eg skjønar ikkje kvifor. Kanskje fordi eg blei dregen litt for fort ned att på jorda etter den fantastiske kick-off-helga i Hgsd sist helg. Med 22 stykk på besøk frå Frekhaug, Remi Fagervik som helgas talar, Team Norge på besøk, mange som blei frelst, mange som blei helbreda (eg ba for ei av dei - wee!) og mange som blei åndsdøpt var det sjølvsagt kjempeflott! Og sidan Betel-gjengen var på besøk fekk eg truffe både dei og venene mine frå Hgsd på ein gong! Eg storkoste meg. Men alt gjekk i ett, og den slitne følelsen måtte jo koma ein gong, eg berre hadde vel ikkje tid til å tenka over den før no på torsdag.. Og no kjennar eg den godt. Vil helst slutta alt og dra heim, men som eg skreiv ovanfor, så kan eg ikkje det...
Det tredje er at Kenya-turen er utsatt, på grunn av urolegheitane i landet. Litt trist, men det skal nok gå bra. Må bytta ei helg på jobb, men det skal vel gå. Men eg håpar verkeleg at det blir Kenya, det er liksom det eg har forberedt meg på. Sjølv om det nok blir fantastisk uansett kvar me dreg. Eg gler meg uansett, eg stolar på Gud og på lærarane våre. Gud sin trofasthet når til skyene, i følge salme 57.10(?) så trur han har kontroll.
Det var min litle oppdatering på mitt liv.. Ikkje alt er tipp topp, men alt i alt har eg det eigentleg bra. Må berre få ut litt frustrasjon og sinne nokre gonger.. Gud signe deg!

Kjærleik...

Kva er det med at alle får seg kjæraster no for tida? Folk på min eigen alder, og yngre, driv og giftar seg?!? Eg kjenner eg blir frustrert. På den eine sida er eg singel og lukkeleg, og planlegg ikkje å gifte meg i den aller næraste framtida, men på den andre sida skulle eg gjerne hatt ein kjekk type ved sida mi eg òg... Hmm... det skal ikkje vere lett å vere ung.

Og det som er endå verre enn at ikkje har type no, er at det ikkje er nokon guttar i nærleiken eg kunne tenkt meg å bli samans med heller. Kanskje delvis fordi eg (framleis) er i Oslo, og eg synest vestlendingar er kjekkare enn østlendingar (hint-hint til alle kjekke vestlandsgutar =). Og eg vil i alle fall ikkje bu her heile livet, så det tydar at dersom eg skal finna

ein partner her, må eg òg overtala han til å bli med tilbake til vestlandet. Ingen enkel oppgåve. Konklusjonen må bli at eg kjem til å vere singel i minst eit halvt år til. Det burde vel gå an å klare? Viss det berre kunne kome ein "Mr. Darcy" meg i møte når eg flyttar heim att. =)

Uansett set eg lita mi til Gud. Eg stolar på at han vil finna ein god mann til meg.

Frekhaug vs. Haugesund..

Vakre stader begge to... =)

min nettheim..

jaujau... No har eg òg oppretta ein blogg.. Ein liten nettheim.. Koselig... For at de skal få ein liten idè om korleis eg har det no, er eg altså i Oslo.. Noregs hovedstad... Vakker er ikkje det fyrste ordet som fell meg inn, men den er stor, heilt grei, og eg trivest godt.
No har eg berre eit halvt år att på bibelskulen. Og det store spørsmålet er kva som skal skje etterpå.. Den store kampen mellom Haugesund og Frekhaug... Sjølv om Frekhaug nok allereie har vunne. Til stor glede for alle frå Bergen og Nordhordland, og til stor skuff for alle frå Haugesund.. Vel, ein kan ikkje gjere alle glade på same tid.. Og difor fortset kampen i meg, sjølv om eg har bestemd meg... Følelsar er ein merkeleg ting.. Men Gud skapa oss vel slik med ein hensikt. Han visste nok kva Han gjorde. Det er utruleg herleg å vita at eg berre kan leggja alt i Hans hender, og at Han har kontroll. Eg stolar på at eg endar opp der Han vil ha meg...
Og til alle frå Haugesund: Ikkje tru at eg ikkje er glad i Araberstaden.. =) Den kjem på ein veldig god andreplass. Og eg saknar dykk alle, masse. Og eg gler meg til å sjå dykk att..
Kjærleik frå Stinejenta...